اگرچه بلحاظ وجود فضاهاي مجازي وبلاگ نويسي رونق چنداني ندارد اما همين كه گه گاه مي توانيم چيزي بنويسيم بد نيست . خب از روزي كه با اشتياق براي ترويج هنر موسيقي اقدام كردم 11 سال مي گذرد . هر سال پربار تر از گذشته و عاشق تر از پيش در مورد موسيقي نوشتيم و بخش هايي درست كرديم براي دوستان خوبمان. تاثير مطلوبش را هم در هر دوره اي مي گذاشت و شاهد بوديم. بيشتر اين روزها دل مشغولي مان اداره ي آموزشگاه و آموزش در شهرهاي ني ريز و شيراز است . گروه نوازي و ضبط و خدمت عاشقانه به هنرجويانم . اما حقيقتي از دوستان بسيار نزديكم پنهان نيست از شما هم پنهان نباشد :  با مرگ لطفي ، موسيقي برايم ديگر لطفي ندارد . نه اينكه كار نكنم  اتفاقا فعاليت هاي آموزشي ام بيشتر شده ولي نغمه ي خوشي ديگر روحم را جلا نمي دهد. انگار باور مي كنم هرگز ديگر سازي از عبادي و بهاري و شهناز و شريف و حتي ظريف و كسايي و ذوالفنون و پايور و فرهنگفر و مشكاتيان و تجويدي و جنگوك و مهمتر از همه لطفي ، لطفي ، لطفي ...         نخواهي شنيد . نه لب گشايدم از گل ، نه دل كشد به نبيد / چه بي نشاط بهاري كه بي رخ تو شكفت ... ديگر نه جواني برمي گردد و نه آنان كه از خاطرت گذشت ...  اما مي توان با تفكرات آنان كار كرد ... براي نسلي كه نديد ولي مي تواند ببيند به همت ما .        سعيد مستفيضي